Dwuszeląg lubecki

Szelągi w mennictwie Stralsundu pojawiły się w latach 1415–1416. Ostatni raz wyemitowano je w 1522 roku po czym mennica zawiesiła działalność na okres szesnastu lat. W 1538 roku Stralsund uzyskał zgodę księcia wołogoskiego Filipa I (1515–1560) na ponowne wznowienie mennictwa.

Władca zezwolił na emisję szelągów według dwóch różnych systemów. Na rynek hanzeatycki miały być bite dwuszelągi z trochę lepszego srebra według standardu lubeckiego wynoszącego 7,5 łuta (próba srebra 469/1000), a na rynek krajowy szelągi według 5,5-łutowego standardu sundzkiego (próba srebra 344/1000). Relacja dwuszeląga lubeckiego do szeląga sundzkiego utrzymana była w stosunku 1:2.

Emisja dwuszelągów nastąpiła na mocy porozumienia Stralsundu z głównymi miastami hanzeatyckimi i była wyrazem chęci uczestniczenia we wspólnym obiegu monetarnym, gdzie pierwszoplanową rolę odgrywał pieniądz lubecki. Umowa dotyczyła tylko zalecanego standardu kruszcowego i ogólnego stylu, natomiast wielkość produkcji i wyobrażenia były dowolne. Nowo utworzony typ stralsundzkiego dwuszeląga wyróżniał się dużą średnicą (około 28 mm) i oryginalnym wyglądem stempli. Zwraca uwagę użycie pełnej nazwy miasta i kompozycje wykazujące pokrewieństwo stylistyczne do motywów obecnych na starszych szelągach lubeckich i hamburskich. Ozdobny krzyż zdobił w tym czasie wiele europejskich srebrnych i złotych monet.

Stralsund wybił dwuszelągi tylko w 1538 roku, dlatego dziś są bardzo rzadkie.

Genowefa Horoszko