Kopia talara

Talary stralsundzkie są niezwykłym przykładem stosowania symboliki katolickiego cesarza na stemplach protestanckiego miasta. Kompozycja bazuje na wzorach mennictwa w krajach podległych Habsburgom. Stralsund pomimo przejścia pod panowanie Szwecji w 1648 roku, po zakończeniu wojny trzydziestoletniej, pod względem monetarnym pozostał częścią Rzeszy Niemieckiej. Wieczysty przywilej menniczy z 1325 roku gwarantował mu pełnię praw menniczych, włącznie z decyzją o zakresie emisji, rodzaju przyjętej stopy i możliwości projektowania własnych wyobrażeń na stemplu.

Prawo do bicia monet z symboliką cesarską miasto uzyskało dzięki ordynacji augsburskiej z 1559 roku, co w czasach książęcych doprowadziło do ostrego konfliktu z księciem wołogoskim Filipem Juliuszem (1584–1562). Symbole cesarskie umieszczane były tylko na monetach złotych (guldenach i dukatach) oraz grubych srebrnych (talarach i częściach talarów), które dzięki temu zyskały powszechnie rozpoznawalną, wyższą rangę.

Pierwsze talary z imieniem i znakiem cesarza Rudolfa II (1552–1612) miasto wybiło w 1610 roku, wyraźnie kierując się względami ekonomicznymi. Wojna trzydziestoletnia, kontrybucje i utrzymanie garnizonu pochłaniały ogromne środki, płacone głównie w talarach. Ta waluta była najbardziej pożądana, ponieważ trzymała się ściśle 9-talarowej stopy cesarskiej z 1559 roku, co odpowiadało 32 szelągom lubeckim. Po okresie psucia pieniądza, określanym kryzysem Kipper und Wipper, kursy walut były regulowane. W 1622 roku talar został zdewaluowany do wartości 48 szelągów lubeckich, a w 1672 roku kurs sięgał 50 szelągów lubeckich. Stralsund wybijał talary z przerwami do 1662 roku, niezmiennie w tym samym typie ikonograficznym.  

Genowefa Horoszko