Waza dwustożkowata

Prezentowana dwustożkowata waza należy do typowych naczyń ceramicznych kultury łużyckiej, datowanych na IV okres epoki brązu (około 1100–900 przed naszą erą). Jest to forma prosta, a zarazem elegancka, świadcząca o dużej dbałości o szczegóły. Górna partia ścianek została starannie wygładzona i wypolerowana, natomiast dolną ozdobiono pionowymi rowkami, wykonanymi w mokrej glinie najprawdopodobniej techniką tak zwanego obmazywania palcowego.

Naczynie pochodzi z cmentarzyska w Mierzynie koło Szczecina, odkrytego przypadkowo w połowie lat 90. XX wieku, podczas budowy osiedla mieszkaniowego. Na przełomie lipca i sierpnia 1995 roku przeprowadzono tam badania archeologiczne, w trakcie których zarejestrowano 21 obiektów. Były to przede wszystkim groby popielnicowe i bezpopielnicowe, a także towarzyszące im jamy, w tym głównie paleniska.

Opisywana waza znajdowała się w obiekcie nr 7. Był to grób, w którym spalone szczątki zmarłego złożono bezpośrednio w jamie ziemnej, bez dodatkowego zabezpieczenia. Obok wazy umieszczono tam także większe, podobne naczynie. Oba pełniły funkcję przystawek – pośmiertnych darów. Tego typu formy na wielu pomorskich nekropoliach kultury łużyckiej wykorzystywano jednak przede wszystkim jako popielnice.

Dorota Kozłowska