Odbiornik radiowy Maestro

Odbiornik radiowy Maestro, pochodzący z wytwórni Towarzystwa Radiotechnicznego Elektrit w Wilnie (1925-1939), wprowadzono na rynek w sezonie 1937/1938. Jego cena katalogowa wynosiła 570 złotych.

Pięciolampowy odbiornik z dodatkową lampową diodą prostowniczą w zasilaczu zbudowano w układzie superheterodyny. Odbierał trzy zakresy fal: długie, średnie i krótkie. Wyposażony był w zasilacz sieciowy, dodatkowe wejścia antenowe dla silnej stacji lokalnej na zakresach fal długich i średnich – zwanym wówczas moderatorem dystansowym, wejście gramofonowe, wyjście na dodatkowy głośnik, korektor barwy dźwięku, regulację wzmocnienia toru radiowego i gramofonowego, układ automatycznej regulacji wzmocnienia, trójstopniowy filtr pośredniej częstotliwości oraz lampowy wskaźnik dostrojenia, czyli magiczne oko.

Elektrit posługiwał się sloganem reklamowym: Innowacją w naszych aparatach jest, że decyduje nie ilość, lecz wydajność lamp. Pod tym hasłem wprowadził na rynek prostsze superheterodyny w układzie refleksowym, gdzie jeden stopień lampowy pełnił wiele funkcji. W materiałach reklamowych nazywano je superheterodynami skróconymi. Przykładem takiego odbiornika jest pochodzące z tego samego sezonu Presto, gdzie wszystkie funkcje superheterodyny realizowane są w układzie trójlampowym, ale za cenę 340 złotych. Maestro jest jednak bezkompromisową superheterodyną w klasycznym układzie, przy którym projektanci kierowali się jakością brzmienia.

Jednym ze skutków gwałtownej radiofonizacji w latach 30. XX wieku było pojawienie się w eterze bardzo wielu stacji nadawczych, co powodowało zjawisko tłoku w eterze. Dla odbiorcy – abonenta – jak wówczas mówiono, tłok przejawiał się, między innymi, trudnością w dostrojeniu odbiornika do danej stacji, co określano jako skakanie stacji. Za efekt odpowiedzialna była tak zwana słaba selektywność urządzenia. Aby poprawić ten parametr, w superheterodynach zastosowano filtry zawężające pasmo przenoszenia odbiornika do wartości, przy której negatywne efekty ustępowały. Maestro posiadał filtr pozwalający skokowo zawęzić pasmo przenoszenia od 11 do 9 lub 7 kHz.

Tomasz Budzan