Odbiornik radiowy Fidelio

Odbiornik radiowy Fidelio, pochodzący z wytwórni Towarzystwa Radiotechnicznego Elektrit w Wilnie (1925-1939), wprowadzono na rynek w sezonie 1938/1939. Była to pięciolampowa superheterodyna z dodatkową lampową diodą prostowniczą w zasilaczu. Urządzenie odbierało trzy zakresy fal: długie, średnie i krótkie. Wyposażono je w zasilacz sieciowy, wejście gramofonowe, wyjście na dodatkowy głośnik, płynny korektor barwy dźwięku, regulację wzmocnienia toru radiowego i gramofonowego, regulację szerokości wstęgi oraz układ automatycznej regulacji wzmocnienia. W sezonie poprzednim pośród odbiorników superheterodynowych pojawia się nowość – fluoryzujący promień katodowy. Ten rodzaj lampy próżniowej, czasem nazywany cyklopem, powszechnie natomiast znany jako magiczne oko, służył za wskaźnik wysterowania.

Analogicznie jak w przypadku współcześnie obserwowanego zjawiska na rynku komputerów osobistych, których cena w standardowej wersji stabilizuje się do czasu nasycenia rynku i przez dziesięciolecia pozostaje stała, podczas gdy zwiększają się jedynie możliwości techniczne urządzeń. Podobnie było z radiami w latach 30. XX wieku, kiedy za odbiornik ze średniej półki – jakim był w sezonie 1933/1934 Elektrit Z 23G w wersji z lampami Philipsa – należało zapłacić 460 złotych. Znany od dwóch dekad odbiornik reakcyjny, będący podstawą konstrukcji trójlampowego modelu Z 23G działał jedynie w zakresie fal długich i średnich. Fidelio, które technologicznie należało natomiast już do kolejnej generacji, 5 sezonów później kosztował tylko 475 złotych, czyli około 3% więcej.

Tomasz Budzan