Sekstant SNO w skrzynce

Wynaleziony przez Johna Hadleya (1682–1744), brytyjskiego matematyka i wynalazcę w 1731 roku sekstant do dziś zasadniczo nie zmienił swej konstrukcji. Ten nawigacyjny przyrząd o dość skomplikowanej budowie służy do mierzenia odległości kątowej pomiędzy dwoma widocznymi punktami. Jego podstawowe zadanie w astronawigacji to pomiar kąta pomiędzy obserwowanym ciałem niebieskim a horyzontem, który wraz z czasem pomiaru służy do wyznaczania linii pozycyjnych na mapach morskich i aeronautycznych. Sekstansu można użyć, by zmierzyć wysokość punktu orientacyjnego i na podstawie tej informacji określić własną odległość od niego. W pozycji horyzontalnej posłuży natomiast do określenia kątów między obiektami zlokalizowanymi na mapach a kombinacja kątów między przynajmniej trzema takimi punktami umożliwi ustalenie pozycji statku względem tych punktów.

Zapisane cyrylicą CHO, czyli SNO, to skrót oznaczający Sekstant Nawigacyjny z Oświetleniem, który zaprojektowano na potrzeby radzieckiej marynarki wojennej. Występował w wersji morskiej SNO-M i tropikalnej SNO-T. Model SNO-M był kopią seksantu CPlath z okresu II wojny światowej, a jego następca SNO-T stanowił nie tylko zmodyfikowaną, ale i ulepszoną wersję wczesnego Trommelsextant produkcji Freiberger Präzisionsmechanik GmbH (1771- ). Uważa się, że sekstanty tego typu są jednymi z najbardziej dokładnych na świecie. Produkowane były na terenie Związku Radzieckiego, prawdopodobnie w Leningradzie w 1955 roku.

Uważa się, że sekstanty tego typu są jednymi z najbardziej dokładnych na świecie.

Leszek Kocela