Pocztówka

Wyjątkowym miejscem na mapie lokali szczecińskiego nocnego życia rozrywkowego przedwojennego Szczecina była instytucja zwana Central Hallen (Hala Centralna), prosperująca w mieście od schyłku XIX wieku. W istocie była to potężna hala widowiskowa w kształcie rotundy z masywną kopułą, mieszcząca się przy Bismarckstraße 15 (obecnie ul. Edmunda Bałuki). Przeznaczenie budynku było wielorakie: stanowił arenę cyrkową (głównie do 1918 roku) lub ring dla popularnych w latach 20. walk bokserskich oraz parkiet taneczny lub scenę dla rewii. Odbywały się tutaj również masowe i okolicznościowe koncerty, np. z muzyką wojskową, a także spektakle teatralne i operetki. Te ostatnie wykonywał gościnnie zespół Teatru Miejskiego.
Central Hallen w początku lat 30. określana była w szczecińskich księgach adresowych jako Variété  – Revue – Operette. Fakt skupienia tak wielu rodzajów form taneczno-muzycznych w jednym miejscu sprawiał, że hala gwarantowała swoim bywalcom szeroki wachlarz atrakcji. Na piętrze prosperowała restauracja, kawiarnia, izba holenderska, sala bilardowa, jak również mniejsze pomieszczenia spotkań oraz taras letni. Hala mogła pomieścić od 2500 do 3500 widzów. 
Na osobną uwagę zasługuje tutejsza restauracja teatralna. Jak wynikało z informacji umieszczonej na kolorowanej, pełniącej funkcję reklamową pocztówce z lat 30., znajdującej się obecnie w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie, zabawy taneczne odbywały się tu w każdy wtorek, czwartek oraz sobotę i trwały do 4.00 nad ranem. Do tańca przygrywać miała nastrojowa kapela. Restauracja zaopatrzona była także w część barową. Ważnym i wabiącym elementem wystroju wnętrza było 10 tysięcy trójkolorowych lamp oświetleniowych. Dodatkowym atutem, ostatnim krzykiem mody, przybyłym z samego Berlina, było umieszczenie na stolikach 100 telefonów. Telefon na każdym stoliku miał być swoistym „tłumaczem nieśmiałych”. W berlińskim pałacu tańca Resi, który jako pierwszy z lokali rozrywkowych wprowadził to techniczne udogodnienie, każdy stolik miał widoczny z daleka numer oraz znak świetlny – światło czerwone oznaczało gotowość do rozmowy, niebieskie zaś brak chęci do telefonicznej konwersacji. Podobnie mogło to funkcjonować w szczecińskim przybytku.
Budynek Central Hallen został zniszczony poprzez działania II wojny światowej i po 1945 roku rozebrany.

Małgorzata Peszko