Odbiornik radiowy Presto

Odbiornik radiowy Presto, pochodzący z wytwórni Towarzystwa Radiotechnicznego Elektrit w Wilnie (1925-1939), wprowadzono na rynek w sezonie 1937/38, a jego cena katalogowa wynosiła 400 złotych. Zbudowany w układzie superheterodyny, odbiornik korzystał z trzech lamp i dodatkowej lampowej diody prostowniczej w zasilaczu. Odbierał trzy zakresy fal: długie, średnie i krótkie. Wyposażony był w zasilacz sieciowy, eliminator silnej stacji lokalnej, wejście gramofonowe, wyjście na dodatkowy głośnik, skokowy korektor barwy dźwięku, regulację wzmocnienia toru radiowego i gramofonowego oraz układ automatycznej regulacji wzmocnienia.

Odbiorniki radiowe w układzie superheterodyny zostały wprowadzone do konstrukcji w 2. połowie lat 20. XX wieku w USA. W latach trzydziestych wyparły odbiorniki reakcyjne, które w Polsce produkowane były aż do wojny.

Presto jest przykładem prostego odbiornika superheterodynowego. Różnica w cenie, w porównaniu do odbiorników reakcyjnych Elektrit, wynosiła od 100 złotych – w przypadku odbiornika reakcyjnego trójlampowego, do 200 złotych, w przypadku bardzo prostego odbiornika dwulampowego.

Podwójna trioda w stopniu drugim jest odpowiedzialna za wzmocnienie sygnału pośredniej częstotliwości, jego detekcję i wzmocnienie wstępne sygnału małej częstotliwości. Układ, w którym stopień odbiornika jest wykorzystywany wielokrotnie – co w przypadku prezentowanego typu zachodzi trzykrotnie – nazywany jest refleksowym.

Tomasz Budzan