Pejzaż z horyzontem

Sławomir Marzec (ur. 1962) jest malarzem, teoretykiem i krytykiem sztuki oraz nauczycielem akademickim związanym z Akademią Sztuk Pięknych w Warszawie. Twórczość artystyczną łączy z refleksją filozoficzną.

Pejzaż z horyzontem należy do rozbudowanego cyklu malarskiego artysty. Dzieło z kolekcji Muzeum Narodowego wyróżnia się nietypową formą – zostało zestawione z dwóch analogicznych, poziomych części, przesuniętych względem osi. W efekcie tego zabiegu boczne krawędzie obrazu nie przystają do siebie. Krawędź dolnego elementu jest kontynuowana na górnym migotliwym werniksem, natomiast krawędź górnego na dolnym została podkreślona linią faktury.

Pojawia się tu charakterystyczne dla metody twórczej Marca napięcie pomiędzy konstrukcją obrazu a jego powierzchnią, skonfigurowaną z niezliczonej liczby pulsujących punktów. Połączenie puentylistycznej metody nakładania farby – kropka po kropce – oraz obecnych na obrazach kształtów malowanych werniksem sprawia, że prace Marca są szczególnie wrażliwe na zmianę światła oraz na pozycję i ruch widza. Ich faktura zyskuje dzięki temu niezwykle dynamiczny charakter.

W abstrakcyjnych pracach Marca, w których artysta czuwa nad tym, aby płaszczyzna obrazu nie stała się iluzją przestrzeni, kluczowe znaczenie mają subtelności: wielkość i kształt płótna, relacja wysokości do szerokości, powierzchni do krawędzi oraz pulsująca struktura materii malarskiej. To właśnie ona umożliwia wieloznaczność interpretacji, ograniczoną wyłącznie wyobraźnią i wrażliwością widza.

O serii Pejzaży z horyzontem artysta pisze: „Horyzont stanowi podstawowe, archetypiczne rozróżnienie. Jest dynamiczny i zmienny, a jednocześnie statyczny, ponieważ wyznacza niezmienną granicę pomiędzy widzialnym i niewidzialnym. Odnajdujemy w nim pra-model wszelkiego doświadczenia zmysłowego, ale i poruszenia myśli. Intryguje mnie stan pejzażu przed świtem i po zmroku, gdy światło dopiero rozpoznaje istnienie przestrzeni w jej nieokreśloności – gdy przestrzeń zatraca swoją tożsamość i staje się zbiorem niesprecyzowanych zagadek i tajemnic, umożliwiając powrót metafor, tych agentów wielowymiarowego istnienia”.