Brzękadło, ozdoba rzędu końskiego

Zabytek stanowi zestaw czterech połączonych ze sobą pierścieni, przypominających okazały kolczyk kobiecy. Składa się on z jednego większego kółka o średnicy nieco ponad 6 cm, na które nałożone są trzy mniejsze pierścienie o średnicy ok. 2 cm każdy. Obiekt interpretowany jest jako zawieszka typu brzękadło, stanowiąca element uprzęży końskiej, który podczas ruchu wydawał dźwięk. Ten egzemplarz, wraz z identycznym drugim, pochodzi z unikatowego w skali Polski skarbu, datowanego na wczesną epokę żelaza – okres halsztacki C (około 750–600/550 przed naszą erą).

Depozyt został odkryty pod koniec XIX wieku, na głębokości około 1,5 m w warstwie torfu, najprawdopodobniej podczas jego eksploatacji. Zespół składa się z ponad czterdziestu przedmiotów, z których większość stanowią elementy uprzęży końskiej, między innymi dwa wędzidła, kilkanaście ozdobnych guzków oraz kilkanaście różnorodnych zawieszek-brzękadeł. Wśród zabytków znajdują się także ciekawe ozdoby, takie jak zapinki i naramienniki. Całość znaleziska wykazuje cechy charakterystyczne dla kultury halsztackiej i najprawdopodobniej pochodzi z południowych obszarów Europy Środkowej, nazywanych w archeologii strefą alpejską.

Dorota Kozłowska