Ikona św. Tichon Zadoński

Tichon Zadoński urodził się w 1724 r. w ubogiej rodzinie jako Timofiej Sawieljewicz Sokołow (pierwotnie Kiriłłow). Z myślą wstąpienia do seminarium duchownego w Nowgorodzie uniknął nielegalnie poboru do wojska. W 1758 r. złożył śluby zakonne w monasterze św. Antoniego Rzymianina w Nowgorodzie i otrzymał stanowisko rektora seminarium duchownego w Twerze. W 1761 r. został mianowany biskupem pomocniczym eparchii nowgorodzkiej, a w 1763 r. ordynariuszem eparchii woroneskiej. Przejęty prądami pietystycznymi na własną prośbę przeniósł się do monasteru w Zadońsku i resztę życia spędził na modlitwie i lekturze Pisma Świętego. Uważany za cudotwórcę i jasnowidza zyskał sławę świętego starca, opiekując się duchowo innymi mnichami. Udzielał także rad i pouczeń ludziom świeckim. Głosił pochwałę naśladowania Chrystusa w codziennym życiu. Zmarł w 1783 r. Pochowany w monasterze Narodzenia Bogurodzicy w Zadońsku, był ogłoszony świętym przez Rosyjski Kościół Prawosławny. W 1919 r. trumna ze szczątkami Tichona Zatońskiego została otwarta przez bolszewików. Zdarzenie to wykorzystała sowiecka propaganda w walce ideologicznej, a relikwie przeniesiono do muzeum w mieście Orioł. W czasie II wojny światowej relikwie Świętego pod okupacją niemiecką umieszczono w Bogojawlienskiej cerkwi w Orle. Dopiero z okazji obchodów 1000-lecia chrztu Rusi umieszczono je w Achtyrskim Katedralnym Soborze, a w 1991r. zwrócono do monasteru w Zadońsku.

Teresa Bagińska-Żurawska https://orcid.org/0000-0002-9243-3967