Dziewczyna na walizkach

Lata 20. XX wieku to czas rewolucji w modzie kobiecej, odzwierciedlającej przemiany społeczne w Europie po I wojnie światowej. Kobiety zyskują prawa wyborcze, mogą studiować, podejmować pracę i realizować się w dziedzinach dotąd zdominowanych przez mężczyzn – w nauce, sztuce, sporcie. Zmienia się także sposób ubierania: modne stają się stroje dające większą swobodę ruchów – krótkie, luźne sukienki odsłaniające łydki, swetry oraz spodnie.

Nowy styl la garçonne (fr. chłopiec) promujący smukłą chłopięcą sylwetkę, ubiory o prostych krojach i krótką fryzurę typu bob to zasługa francuskiej projektantki Coco Chanel. Jednym z symboli tamtych czasów był kapelusz nazywany cloche (fr. dzwon) od kształtu kojarzącego się z dzwonem – niewielki, otulający głowę, z wąskim rondem – idealnie pasował do krótkiej fryzury. Wyzwolone kobiety nosiły też wyrazisty makijaż z mocno zaznaczonymi oczami oraz czerwoną szminką, która nadawała ustom sercowaty kształt.

Idealną ilustracją tego stylu jest figurka z końca lat 20. XX wieku, przedstawiająca młodą kobietę siedzącą na walizkach. Ubrana jest w szary płaszczyk o kroju peleryny z szerokim szalowym kołnierzem oraz białą, prostą spódnicę do kolan w niebiesko-czarne paski. Na głowie ma kapelusz typu cloche, ozdobiony strusimi piórami, spod którego wymykają się krótko przycięte blond pasma. Wąskie rondo kapelusza rzuca cień na delikatną twarz o dużych oczach, podkreślonych wyrazistym makijażem. Dziewczyna siedzi na dwóch pionowo ustawionych walizkach, nonszalancko wyciągając przed siebie smukłe nogi w eleganckich, czarnych czółenkach, opartych na okrągłym pudle na kapelusze.

Twórcom tej niewielkiej fajansowej rzeźby ze słynnej Fabryki Fajansu w Pacykowie (obecnie Pidlissia, obwód iwanofrankiwski, Ukraina) udało się uchwycić esencję kobiecego stylu lat dwudziestych – swobodną elegancję, nowoczesność i niezależność.

Monika Frankowska-Makała