Misa z wewnętrznymi uchami z Wolina-Młynówki

Okazała misa stanowi przykład wyjątkowego naczynia z wczesnej epoki żelaza, z okresu nazywanego Hallstattem C, przypadającego na lata 750–550 przed naszą erą. Płytka i nieprofilowana – ma wysokość 10 cm, średnicę dna 28 cm i średnicę wylewu prawie 40 cm. Jej najbardziej oryginalnym elementem są trzy masywne, poziome ucha, przytwierdzone w nietypowy sposób – od wewnątrz, poniżej krawędzi wylewu. Prawdopodobnie misa była zawieszana na sznurach nad paleniskiem, aby dosuszać ziarno.

Naczynie odkryto w Wolinie, na wzgórzu zwanym Młynówka. W latach 1953–1958 prowadzono tam wykopaliska, w trakcie których, obok cmentarzyska wczesnośredniowiecznego, zarejestrowano także pozostałości osady ludności kultury łużyckiej. Prezentowaną misę – a właściwie jej fragmenty – znaleziono w jamie nr 29, której zarys ujawnił się poniżej wczesnośredniowiecznych grobów, na głębokości około 120 cm od powierzchni terenu. Prawie kolista jama miała średnicę około 80 cm i była szczelnie wypełniona warstwą skorup ceramicznych pochodzących z różnych naczyń. Pod ich grubą warstwą odsłonięto palenisko ułożone z kamieni polnych, zinterpretowane przez badaczy jako piec garncarski. Pozostałe 30 obiektów odkrytych na stanowisku określono niejednoznacznie jako jamy odpadkowe.

Misę udało się zrekonstruować na podstawie nielicznych, lecz stosunkowo dużych fragmentów. Ze względu na usytuowane nietypowo ucha, należy do zabytków unikatowych, jak dotąd bowiem nie znaleziono do niej analogii.

Dorota Kozłowska