Narodzenie

Zredukowana do minimum sceneria Bożego Narodzenia i proste, nieco przysadziste kształty budujące formy sugerują rzemieślnicze wykonanie i prowincjonalne pochodzenie płaskorzeźby. Kompozycja nie jest jednak pozbawiona wdzięku. Opiekuńczy gest Marii leżącej w połogu i podtrzymującej nowo narodzonego Zbawiciela Świata, bliskość Józefa troszczącego się o przygotowanie pokarmu, błogosławieństwo anioła czuwającego nad świętą Rodziną oraz obecność zwierząt przybliżających scenerię stajenki, tworzą kameralny i pogodny nastrój, a także nadają scenie charakter rodzajowy.

W teologicznej warstwie przedstawienia ideowo najważniejszy w kompozycji wizerunek odnosi się do dogmatu wcielenia i człowieczeństwa Jezusa. Nagie i uniesione w geście prezentacji Dzieciątko, stanowi odzwierciedlenie ewangelicznego cytatu „A słowo stało się ciałem” (J 1,14). Zwierzęta adorujące dzieciątko obrazują natomiast proroctwo Izajasza (Iz 1,3), mówiące o boskim Wcieleniu rozpoznanym przez stworzenia, zanim uczynią to ludzie. Jednocześnie odwrócenie od siebie głów przedstawionych zwierząt, nadaje scenie dodatkowych znaczeń. Zgodnie z tradycją wołek i osiołek symbolizują dawne religie: judaistyczną i antyczne religie politeistyczne. Ich gesty zaś wyrażają jeszcze nie pojętą tajemnicę wcielenia oraz zapowiedź przyszłego pojednania możliwego dopiero w Chrystusie.

Rzeźbę wykonano w stylistyce nawiązującej do gotyku międzynarodowego, choć o uproszczonych prowincjonalnych cechach. Niegdyś stanowiła kwaterę ołtarzową w kościele w Redle w powiecie goleniowskim. Obecnie prezentowana jest na stałej wystawie Misterium Światła. Sztuka średniowieczna na Pomorzu.

Kinga Krasnodębska