Pierrot i Kolombina

Postacie Pierrota i Kolombiny wywodzą się z włoskiej komedii dell’arte – scenicznego widowiska opartego na improwizacji, w którym aktorzy w maskach wcielali się w role odzwierciedlające typowe ludzkie cechy i charaktery. Do najbardziej rozpoznawalnych należą Arlekin, Pantalone czy Dottore. Wśród nich była również Kolombina – bystra, zaradna i praktyczna pokojówka, a zarazem ukochana Arlekina.

Z kolei postać Pierrota ukształtowała się w XVII wieku we Francji, dokąd przybyły włoskie trupy teatralne. Służący z pobieloną twarzą ubrany w biały, luźny strój – nieco wycofany, cichy obserwator wydarzeń, nieśmiało adorował Kolombinę, która nie odwzajemniała jego uczuć.

Postacie Pierrota i Kolombiny symbolizujące nieosiągalną, nieszczęśliwą miłość na nowo spopularyzowała sztuka art déco. Twórca fajansowej figurki z przedwojennej polskiej wytwórni w Pacykowie (obecnie Pidlissia, obwód iwanofrankiwski, Ukraina) ukazał Pierrota jako młodzieńca o delikatnej urodzie, odzianego w nieco zbyt obszerny strój z dużą, falistą krezą wokół szyi i niewielką, przylegającą do głowy czapeczką. Jedną ręką obejmuje Kolombinę, drugą delikatnie ujmuje jej twarz, pochylając się ku niej z marzycielsko przymkniętymi oczami i ustami złożonymi do pocałunku. Twarz pięknej dziewczyny, ubranej w różowy strój baletnicy, pozostaje jednak obojętna – brak w niej czułości czy śladu odwzajemnienia uczuć Pierrota.

Najbardziej popularnymi przedstawieniami produkowanymi w Fabryce Fajansu w Pacykowie (1912–1939) były postacie modnie ubranych kobiet, figury w strojach ludowych, zwierzęta oraz występujące w kilku wariantach sceny z Pierrotem i Kolombiną. Figurki, wyróżniające się wysokim poziomem artystycznym, cieszyły się przez cały okres funkcjonowania przedsiębiorstwa dużym uznaniem, nie tylko w Polsce, ale i za granicą. Z wytwórnią współpracowało wielu znanych artystów ze środowiska lwowskiego, jak Władysław Gruberski (1873–1933) czy Luna Drexlerówna (1882–1933).

Monika Frankowska-Makała