Fenig lubecki

Stralsund w latach dwudziestych XV wieku, pod wpływem kontaktów handlowych z miastami hanzeatyckimi, powrócił do bicia jednostronnych i pozbawionych napisów brakteatów, zwanych Hohlpfennig. Pierwsza wzmianka na temat wznowienia emisji została odnotowana w 1420 roku na spotkaniu przedstawicieli trzech miast: Stralsundu, Rostoku i Greifswaldu. Dwa lata później wydano dokument, w którym określono stopę dla poszczególnych typów brakteatów i ich kursy.

Według założeń brakteaty z gotycką literą S, interpretowaną jako inicjał Stralsundu, miały być nowymi fenigami (denarami) bitymi w systemie lubeckim ze srebra próby 453/1000. Pojedynczy egzemplarz miał ważyć 0,336 g, co w przeliczeniu na stopę sundzką, obowiązującą w Stralsundzie, odpowiadało 2 fenigom. Prezentowany typ brakteatów powstał w latach 1425–1426 i był wybijany na rynek hanzeatycki, co potwierdzają znaleziska z terenów północnych Niemiec: Dolnej Saksonii, Saksonii-Anhalt, Szlezwiku-Holsztynu, Lubeki, czy Hamburga. W skarbach zidentyfikowano ich niewiele, a duża rozpiętość ciężaru (0,21–0,40 g) może wskazywać na zmiany standardu wagowego.

Warto dodać, że identyczna gotycka litera S widnieje na witenach i szelągach z nazwą miasta w legendach. Bito je równolegle do brakteatów na rynek hanzeatycki, na którym nie odegrały większej roli.

Genowefa Horoszko