Snella

Snellami nazywano smukłe, kamionkowe naczynia, popularne w drugiej połowie XVI wieku, wyposażone zazwyczaj w pokrywy z cyny lub srebra. Służyły do picia piwa, a ich charakterystyczną cechą było bogate zdobienie reliefowymi plakietami odciskanymi przy użyciu matryc. W dekoracji dominowały motywy heraldyczne, biblijne i antyczne, a także przedstawienia alegoryczne.

Najbardziej znanym ośrodkiem produkcji snelli był Siegburg położony nad Renem w pobliżu Kolonii. Wyroby z tego regionu wyróżniały się jasnoszarą barwą, będącą efektem wypalania lokalnej gliny ubogiej w związki żelaza. Ceniono je zarówno za wysoką jakość, jak i poziom artystyczny reliefowych dekoracji. Od XV do XVII wieku najważniejszą rodziną ceramików działającą w Siegburgu byli Knütgenowie. Do tego rodu należał także Hans Hilgers – syn Hilgera Knütgena, czynny w latach 1565–1595, sygnujący swoje prace monogramem „HH” – autor prezentowanego naczynia.

Zdobiące snellę trzy reliefowe plakiety przedstawiają cnoty teologalne i kardynalne: Wiarę, Miłość i Sprawiedliwość. Ich personifikacjami są młode kobiety ubrane zgodnie z modą niemiecką z połowy XVI wieku. Na centralnej plakiecie Caritas (Miłość chrześcijańską) przedstawiono jako matkę trzymającą na rękach niemowlę. Towarzyszą jej dwa uskrzydlone putta: jedno wyciąga ku niej ufnie dłoń, drugie podaje dziecku jabłko. Fides (Wiarę) ukazano w sukni z wysokim kołnierzem osłaniającym szyję. W lewej dłoni trzyma krzyż, a w prawej kielich z hostią – tradycyjne atrybuty tej cnoty. Trzecia z postaci z mieczem i wagą – symbolami wymierzania sprawiedliwości to Justitia (Sprawiedliwość). Nosi charakterystyczny dla ówczesnej mody stożkowy kapelusz z niewielkim rondem, popularny w ówczesnej modzie. Nazwy cnót umieszczone na szarfach towarzyszących przedstawieniom zapisane zostały w języku dolnoniemieckim.

Monika Frankowska-Makała