Pocztówka

Rozrywkę w zakresie muzyki klasycznej zapewniał przedwojennym szczecinianom Stadttheater Stettin (Teatr Miejski) oraz Konzert- und Vereinhaus (Dom Koncertowy). Ten pierwszy wzniesiono z pieniędzy kupiectwa szczecińskiego i otwarto w 1849 roku, drugi zaś powstał w 1884 roku za sprawą Stettiner Musikverein (Szczecińskiego Towarzystwa Muzycznego). Obie instytucje były niezwykle cenne dla rozwoju lokalnego życia muzycznego, ale to teatr zajmował zaszczytne pierwsze miejsce w pod względem ważności, popularności i rozmaitości proponowanego repertuaru. Palmę pierwszeństwa tej placówce przyznawała nawet rodzima prasa – to szczecińskiemu teatrowi, a nie Konzerthausowi, poświęcone były odrębne, kulturalne periodyki prowadzone przez tutejszych miłośników muzyki i to tutejsze wydarzenia były zawsze wymieniane w reklamach gazetowych jako pierwsze. 
Inauguracje sezonów artystycznych, premiery oper i spektakli teatralnych w Stadttheater były wyczekiwane i szeroko komentowane w lokalnych gazetach, później też w rozgłośni radiowej. Wizyta w tej ulokowanej na Kӧnigsplatz 13 (obecnie Pl. Żołnierza Polskiego) świątyni muzyki była prawdziwym świętem zarówno dla melomanów, jak i estetów. Złocenia na zaokrąglonych balkonach, suficie i figurach zdobiących filary loży, malowidła na okrągłym sklepieniu, dekoracyjne oświetlenie – detale te musiały robić wrażenie na każdym, kto przekraczał progi tej instytucji. Widownia teatru liczyła 1010 miejsc. Na samej górze umieszczono miejsca stojące, których liczba wynosiła aż 180. 
Stadttheater był przede wszystkim teatrem operowym, nastawionym na spektakle muzyczne, w dalszej kolejności na spektakle dramatyczne. Konieczność angażowania artystów operowych stała się tu priorytetem, a tradycją instytucji od początku było sprowadzanie śpiewaków ze scen berlińskich, hamburskich i monachijskich. Dużą wagę przywiązywano do obchodów jubileuszy wybitnych twórców klasycznych np. Johanna Straussa, Alberta Lortzinga, Carla Marii von Webera, nie wspominając o mnogości wydarzeń związanych z twórczością Richarda Wagnera. 
Sezon artystyczny rozpoczynał się w szczecińskiej placówce na początku września, a kończył w czerwcu. W muzycznym repertuarze dominowały dzieła muzyków niemieckojęzycznych, jednak gościły tu też słynne realizacje Francuzów, Włochów i Węgrów. Od początku istnienia odegrano tu najważniejsze światowe opery i operetki. Oprócz kanonicznych dzieł szczecińscy melomani mogli spędzać wieczory z bardziej współczesnymi realizacjami muzycznymi, a nawet dziełami, które chwilę wcześniej miały berlińską premierę. Spektakle zaczynały się zazwyczaj o godzinie 19.00 a kończyły o 22.00. Wystawiano je zarówno w weekendy jak i w dni powszednie. 

Z zewnątrz teatr był okazałym, rozbudowanym gmachem. Jego wygląd możemy podziwiać na wielu przedwojennych pocztówkach oraz fotografiach. Jedna z nich, znajdująca się w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie ukazuje gmach teatru z lat 20/30. XX wieku.
Stadttheater przetrwał działania II wojny światowej. Po wojnie jednak nieco zniszczony budynek został rozebrany, a cegły przekazane na odbudowę Warszawy.

Małgorzata Peszko