Miniatura z portretem młodej kobiety

Miniatura to obraz małych, a niekiedy bardzo małych rozmiarów. Zazwyczaj był to portret, wykonywany w formie biżuteryjnej, np. jako medalion lub stanowiący wieczko modnych tabakier. Malowano je na kości (także słoniowej), porcelanie, emalii, pergaminie akwarelami, temperą lub gwaszem. Początki tego rodzaju malarstwa sięgają XV wieku, ale największą popularność osiągnęło w XVIII i XIX wieku. Wraz z rozwojem techniki i wynalezieniem dagerotypu zanikło zainteresowanie miniaturami.

Miniatura owalnego kształtu przedstawia młodą kobietę, która stoi ustawiona bokiem z prawym ramieniem i głową zwróconymi do widza. Mlecznobiała twarz, tak jak i ramiona i dekolt pozbawiona żywości barw, wydaje się porcelanowa. Oblicze w harmonijnym kształcie z prostym nosem i bladoróżowymi ustami. Najwięcej życia skupiają duże błękitne oczy kobiety wpatrujące się w coś intensywnie pod ładnie zarysowanymi łukami brwi. Nad niskim czołem u nasady włosów diadem ze złota skromnie zdobiony kamieniami. Kobieta jest jasną szatynką, a jej włosy ułożone z przedziałkiem po obu stronach twarzy układają się w anglezy (długie pukle włosów) z przodu, zaś tył głowy zdobi korona z dwóch warkoczy. Na załamaniach loków i splotów włosy wpadają w blond, co podkreśla pastelowość postaci. Nieznajoma ubrana jest w XIX-wieczną suknię charakterystyczną dla lat 30-tych tego wieku. Uszyta jest z mieniącej się cienkiej tkaniny w kolorze niebieskim dla podkreślenia barwy źrenic. Ma głęboki, horyzontalny dekolt opadający aż na ramiona, podszyty poziomą marszczoną listwą. Rękaw nisko wszyty u nasady posiada marszczony mankiet i ogromną bufiastą główkę. Ten typ rękawa modny w owym czasie zwany był gigot („barani udziec”). Jedynym klejnotem jest gruby zloty pleciony sznur zarzucony na plecy, szyję i spływający po biuście. Tłem, na którym maluje się delikatna twarz kobiety jest purpurowa portiera podwieszana z lewej strony i niewielki skrawek blado błękitnej ściany poniżej zasłony. Ta portiera z grubej tkaniny dodaje ciepła miniaturze utrzymanej w chłodnych tonacjach bieli, szarości i błękitu. Po prawej stornie na tle ściany daję się odczytać sygnatura malarza „Kraft”. Miniatura oprawiona jest w srebrną ramkę w kształcie plecionego wieńca, tył zabudowany srebrem, zdobiony rytowanym wieńcem.