Kubek typu XV (Wołagiewicz)

Beczułkowaty kubek o kolankowato zgiętym uchu pochodzi ze stanowiska 2 w Gronowie. Znajdujące się tam cmentarzysko słynie z wyjątkowo bogatych inwentarzy grobowych. W ich skład wchodziły liczne ozdoby i elementy stroju – często wykonane z metali szlachetnych – takie jak zapinki, zawieszki, bransolety, a także różnorodne naczynia brązowe, jak czerpaki, wiadra czy dzbany. Wiele z tych obiektów świadczy o dalekosiężnych kontaktach miejscowej społeczności. Były bowiem importowane zarówno z prowincji rzymskich, jak i z Barbaricum – terenów znajdujących się poza granicami Cesarstwa Rzymskiego.

Ozdoby z Gronowa, powstające w wyspecjalizowanych lokalnych warsztatach, stanowią przykłady „baroku wielbarskiego”. Zjawisko to, przypadające na przełom II i III wieku, charakteryzowało się występowaniem licznych, bogato zdobionych form kobiecej biżuterii ze srebra i złota produkowanych przy użyciu wyrafinowanych technik złotniczych, takich jak repusowanie, filigran czy granulacja.

Cmentarzysko imponuje nie tylko skarbami towarzyszącymi pochówkom, ale także formą samych grobów. Spośród odkrytych 56 mogił aż 49 posiadało nasypy kurhanowe. Pierwsze amatorskie badania stanowiska w Gronowie miały miejsce pod koniec XIX wieku, a kolejne na przełomie lat 1939/1940. Systematyczne prace wykopaliskowe przeprowadził tam jednak dopiero szczeciński archeolog Ryszard Wołągiewicz w latach 1973–1976.

Prezentowane naczynie odkryto przypadkowo w  kwietniu 1926 roku podczas budowy drogi. Wraz z innymi ceramicznymi i brązowymi naczyniami – w tym dwoma talerzami terra sigillata oraz brązowymi ostrogami i elementami stroju – stanowiło wyposażenie grobu 1/1926. Należy jednak brać pod uwagę możliwość, że w czasie robót drogowych naruszono więcej niż jeden grób, a wymienione przedmioty pochodzą z kilku pochówków. 

Monika Witek