![MNS/SE-M/372 obraz - Ujęcie z przodu; Obraz przedstawia porośnięte trawą podwórko zamknięte zabudowaniem gospodarskim drewnianym, krytym nisko opadającą strzechą. W otwartych wrotach, na tle zieleni widocznej po drugiej stronie budynku sylwetka mężczyzny z cepem w ręku. Po prawej stronie obrazu stos snopków, po lewej, przy otwartych drzwiach stadko kur, snop oparty o ścianę, leżąca drabina. Koloryt: ciemny, zielenie, szarawe brązy.](/brepo/panel_repo/2022/04/07/yli1y6/contain-360-1000-max-mns-se-m-372-dscf0554-ppp.jpg)
Młocka w stodole
scena rodzajowa
około 1903
Muzeum Narodowe w Szczecinie
Jest częścią kolekcji: Europejscy klasycy nowoczesności
Jan Stanisławski to reprezentant symbolizmu w polskim malarstwie pejzażowym. Kształcił się artystycznie w warszawskiej Klasie Rysunkowej pod kierunkiem Wojciecha Gersona. Naukę kontynuował w latach 1884–1885 w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych u Władysława Łuszczkiewicza. Umiejętności warsztatowe doskonalił w paryskiej pracowni Charles’a Émile’a Auguste’a Duranda (1885–1888). W Paryżu przebywał do 1895 roku, a inspiracje do swoich prac czerpał przede wszystkim z impresjonizmu.
W 1897 roku wraz z Jackiem Malczewskim został powołany na stanowisko profesora zreformowanej dwa lata wcześniej Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie prowadził klasę pejzażu. Zainicjował zwyczaj wycieczek, a później dłuższych wyjazdów plenerowych w okolice Krakowa i Zakopanego. Uczył bliskiej relacji z naturą, którą łączył z rozważaniami metafizycznymi, ponieważ właśnie w niej upatrywał esencji bytu.
W 1901 roku nastąpiła ważna przemiana stylistyczna w twórczości artysty, związana z symboliczną fazą w malarstwie. Stanisławski często powtarzał motyw kwitnących wiosennych sadów i parków, co obrazowało biologiczną witalność natury i zachwyt istnieniem. Ozdobny charakter miały drzewa w wielu ujęciach krakowskich plant (Planty w Krakowie na wiosnę, 1903). Pejzaż ze szczecińskiej kolekcji prezentuje fragment tytułowych plant, czyli nasad drzewnych, a nie konkretny park o nazwie Planty w Krakowie – jest jednym z przykładów prac z tego okresu. Ukazuje pojedyncze, rozkwitające drzewo wiśni, które przedstawione jest na tle zielonego wzgórza. Warto zwrócić uwagę na sposób malowania, charakterystyczny dla twórczości plenerowej – dynamiczna kompozycja została utrwalona za pomocą niedokładnego nakładania farby na karton (widoczne zwłaszcza przy konarach drzewa). Typowy dla tego okresu jest także mały format obrazu – artysta malował głównie na tekturze (jak w tym wypadku) i na deseczkach.
Beata Małgorzata Wolska
Autor / wytwórca
Wymiary
cały obiekt: wysokość: 17 cm, szerokość: 23 cm
Rodzaj obiektu
obraz
Technika
technika olejna
Tworzywo / materiał
tektura
Pochodzenie / sposób pozyskania
zakup
Czas powstania / datowanie
Miejsce powstania / znalezienia
Właściciel
Muzeum Narodowe w Szczecinie
Numer identyfikacyjny
Lokalizacja / status
około 1903
Muzeum Narodowe w Szczecinie
XX wiek
Muzeum – Zamek w Łańcucie
XX wiek
Muzeum – Zamek w Łańcucie
odkryj ten TEMAT
Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
odkryj tę ŚCIEŻKĘ
Ścieżka edukacyjna