Kropielniczka z futerałem

Kropielniczkę o biało-czerwonej dekoracji, z dodanym zapewne później błękitnym pojemnikiem z lapis lazuli, być może zakupiono do zbiorów wilanowskich z myślą użytkowania jej w którejś z kaplic pobliskiego kościoła lub jako przedmiot kolekcjonerski. Futerał skórzany, zapewniający ochronę delikatnej konstrukcji na czas transportów i przechowywania, zamówił zapewne Aleksander Potocki u wiedeńskiego producenta, co potwierdza napis: Francois Siré a la ville de Carlsbad VIENNE. Zleceniodawca wymagał, aby wierzch opakowania opatrzono monogramem AP pod dziewięciopałkową hrabiowską koroną. Inicjały AP, w manierze neogotyckiej wytłoczone na opakowaniu są bardzo zbliżone do inicjałów widniejących na srebrnym komplecie toaletowym z lat 1819–1838, zamówionym w Paryżu w wytwórni Pierre’a Noëla Blaquière’a.

Efektowna oktogonalna kropielniczka jest dekorowana wyławianym w głębinach Morza Śródziemnego czerwonym koralem. Należy do jednych z najbardziej charakterystycznych produktów powstających w warsztatach rzemieślniczych Italii, otoczonej bogatymi w ten surowiec wodami. Ze względu, na wartość, przypisywane koralowi właściwości i trudność jego pozyskania, wyroby jubilerskie oraz nim dekorowane naczynia należały do wyrobów luksusowych. Do najczęściej zachowanych w kolekcjach, należą różnego kształtu paterki, szkatułki, sztućce, oprawy broni białej, oraz przedmioty do sprawowania kultu takie jak kropielniczki, relikwiarze, kielichy, pasyjki, ołtarzyki dewocyjne czy krzyżyki. Wilanowska kropielniczka w swojej formie nawiązuje do popularnych już w XVII w oktogonalnych relikwiarzy. Zapewne na indywidualne życzenie dodano do niej pojemnik na święconą wodę, wykonany z lapis lazuli, z figurką w niebieskiej niszy. Co charakterystyczne dla przedmiotów XVIII w., koral jest zamontowany na powierzchni metalowej płytki za pomocą stalowych drucików, a nie mocowany pod ażurową płytką. Całość ujęta została w szeroką srebrzysto-białą, partiami emaliowaną ramkę ze sterczynami, punktowo akcentowaną czerwonymi ziarnami korala. Kropielniczkę zaprezentowano warszawskiej publiczności podczas Wystawy starożytności i przedmiotów sztuki w 1856 r. w pałacu hr. Augustostwa Potockich przy Krakowskim Przedmieściu 32 (dziś: Muzeum Uniwersytetu Warszawskiego). Opisano ją w katalogu tej wystawy pod pozycją 564.