Mieszek do kominka

Mieszek kominkowy składający się z dwóch wykrojowo uformowanych, drewnianych ścianek

połączonych harmonijkowo złożonym workiem z miękkiej skóry.

U góry przytwierdzone zostały płaskorzeźbione uchwyty z czarno lakierowanego drewna, uformowane na końcach w kształt muszli. Przednia ścianka dekorowana jest markieterią w wersji łaczącej première i contre partie, w formie bogato rozbudowanego ornamentalnego kartusza wypełnionego heraldyczną kratką, z motywami ceownic, wici roślinnej, akantu i palmet. Ścianka tylna gładka, w całości pokryta szylkretem.

U dołu znajduje się lakierowany na czarno toczony z drewna pierścień, z gwintem, na którym osadzona była dysza, obecnie niezachowana.

Kiedy człowiek nauczył się używać ognia z pewnością w którymś momencie zauważył, że jego rozniecanie ułatwiał zwiększony przepływ powietrza, czy to w formie naturalnego podmuchu czy też uzyskanego z pomocą pracy płuc. Pierwsze mieszki miały formę worków zszytych ze skóry zwierzęcej, z czasem udoskonalonych o drewniane deszczułki pozwalające na wygodne jego sprężanie i rozprężanie i przybierających coraz bardziej wyrafinowane i zdobne formy.

Z uwagi na rodzaj używanych do ich wytwarzania materiałów, intensywną eksploatację oraz niszczący wpływ przechowywania w bezpośrednim pobliżu paleniska były to akcesoria stosunkowo nietrwałe, wymieniane na nowe zdecydowanie częściej niż pozostałe utensylia kominkowe, wykonane z metalu. To sprawia, że zdecydowana większość mieszków zachowanych do dzisiaj pochodzi z XVIII i XIX wieku, ale istnieją egzemplarze pochodzące jeszcze z końca XV wieku.