Cokół

Niski postument o okrągłym przekroju, wsparty na trzech nóżkach rzeźbionych w formie muszli ujętej po bokach w pędy akantu, łączące się na bocznych osiach. Powyżej znajduje się ażurowy trzon, nad każdą nóżką ozdobiony pięcioma owalnymi otworami, a pomiędzy nóżkami – kartuszami złożonymi z par ceownic opatrzonych rocaillowymi grzebieniami. U góry wąski pas z wydłużonych liści akantu i pojedynczych czteropłatkowych kwiatków, okalający nieco zagłębiony okrągły blat.

Stanowi parę z cokołem o numerze inwentarzowym Wil.3253/2 i służył prawdopodobnie do ekspozycji dużej orientalnej wazy lub wazonu, podobnie jak cokoły o numerach inwentarzowych Wil.3250/1-2, Wil.3251/1-2, Wil.3252/1-2, Wil.3254, Wil.3255/1-2 i Wil.3256/1-2. Ich bogata forma rzeźbiarska oraz złocona powierzchnia w połączeniu z orientalną ceramiką może przywodzić na myśl europejski zwyczaj oprawiania importowanej z Dalekiego Wschodu porcelany w bogato zdobione okucia z brązu złoconego. W XVIII wieku była to dosyć popularna praktyka, mająca nadać dodatkowego splendoru cennym, choć często dosyć minimalistycznym w formie lub dekoracji wyrobom, nie zawsze zaspokajającym europejski apetyt na przepych. Ten zespół postumentów o motywach neorokokowych był z pewnością doskonałym uzupełnieniem bujnego dziewiętnastowiecznego wystroju Wilanowskich wnętrz.