![ML/H/593/184 Fotografia czarnobiała z widokiem panoramicznym miasta Lublina od strony ulicy Rusałka, z rejonu doliny rzeki Bystrzycy. Widoczne na pierwszym planie łąki, w oddali zabudowania ulic Narutowicza i Bernardyńskiej, m.in. wieża ciśnień na placu Bernardyńskim (ob. placu Wolności), kościół pobernardyński pw. Nawrócenia św. Pawła, wieża Nowego Ratusza, szczyt Bramy Krakowskiej, fasada Szkoły Handlowej Vetterów, pałac Sobieskich, Wieża Trynitarska, katedra lubelska.](/brepo/panel_repo/2022/12/01/9ieir2/contain-360-1000-max-ml-h-593-184-001.jpg)
Panorama Lublina od strony ulicy Rusałka
1931
Muzeum Narodowe w Lublinie
Jest częścią kolekcji: Ikonografia fotograficzna Lublina z lat 1890–1939
Pod koniec XVI wieku w Lublinie osiedlili się jezuici. Sprowadził ich w 1582 roku Bernard Maciejowski, późniejszy prymas Polski. Zakonnicy otrzymali kamienicę na terenie miasta. Z czasem nabyli znaczny obszar po obu stronach muru obronnego. Po uzyskaniu zgody od władz miejskich, potwierdzonej przez króla Stefana Batorego, rozebrali mur. W miejscu tym stanęły gmachy szkół, kolegium oraz kościół będący dzisiejszą archikatedrą.
Kościół, noszący wezwanie świętych Jana Chrzciciela i Jana Ewangelisty, zaprojektował Jan Maria Bernardoni. Za wzór do budowy lubelskiej świątyni posłużył kościół Il Gesù w Rzymie. Kolegium mieściło sale szkolne i teatralne, pomieszczenia mieszkalne, bibliotekę oraz kaplice. Obok znajdowały się budynki gospodarcze i apteka. Całość tworzył zamknięty czworobok. Wewnątrz przestrzeń obsadzono drzewami. W XVII wieku posiadłość była skanalizowana. Jezuici doprowadzili wodę podziemnymi kanałami, korzystając z miejskich ujęć wodociągowych.
Wnętrze odnowionego po pożarze w 1752 roku kościoła pokryto freskami autorstwa Józefa Meyera. Artysta dzięki malarstwu iluzjonistycznemu stworzył złudzenie większej przestrzeni.
Po kasacie zakonu jezuitów w 1773 roku ich majątek przeszedł na rzecz Komisji Edukacji Narodowej, a następnie trynitarzy. Ci nie poradzili sobie z utrzymaniem tak dużego kompleksu. Po utworzeniu w 1805 roku diecezji lubelskiej kościół pojezuicki przeznaczono na siedzibę biskupa. W 1815 roku zaczęto wyburzać skrzydła kolegium. Pozostałe budynki oddano do użytku rosyjskiemu gimnazjum rządowemu. W miejsce dawnej furty klasztornej od strony miasta wzniesiono neogotycką Wieżę Trynitarską według projektu Antoniego Corazziego. Gruzy zabudowań wykorzystano na nasyp przy ulicach Żmigród oraz zbiegu Zamojskiej i Bernardyńskiej.
Zniszczoną w czasie II wojny światowej katedrę odbudowano. Po 1990 roku odcinek ulicy Zamojskiej otrzymał nazwę Kardynała Stefana Wyszyńskiego. W zabudowaniach po kolegium jezuickim obecnie mieści się Archiwum Państwowe.
Autor / wytwórca
Wymiary
cały obiekt: wysokość: 14.8 cm, szerokość: 19 cm
Rodzaj obiektu
fotografia
Technika
sepia, stemplowanie, litografia, odbitka fotograficzna
Tworzywo / materiał
papier fotograficzny, tusz, tektura
Pochodzenie / sposób pozyskania
pozyskanie własne
Czas powstania / datowanie
Miejsce powstania / znalezienia
Właściciel
Muzeum Narodowe w Lublinie
Numer identyfikacyjny
Lokalizacja / status
1931
Muzeum Narodowe w Lublinie
1935
Muzeum Narodowe w Lublinie
około 1901
Muzeum Narodowe w Lublinie
odkryj ten TEMAT
Muzeum Narodowe w Lublinie
odkryj tę ŚCIEŻKĘ
Ścieżka edukacyjna