Oinochoe (chous)

Dzban o szerokim wylewie wykonany z beżowo-żółtej gliny. Ten typ naczynia nazywano oinochoe – służyło ono do czerpania wina z krateru (większego naczynia przeznaczonego do mieszania wina z wodą), a także do nalewania napoju do czar biesiadników. Wilanowska oinochoe zachowała się w całości – nie jest klejona ani uzupełniana, jednak jej powierzchnia jest bardzo złuszczona oraz pościerana. Naczynie pokryto prawie w całości czarnym firnisem (pokostem). Na jego tle namalowano bielą stylizowane liście i pnącza winorośli, a dekoracja ogranicza się tylko do przodu dzbana.

Tego typu naczynia – pokryte czarnym firnisem i ozdobione dekoracją białą, czerwoną i żółtą - powstawały w II. połowie IV i na początku III wieku p.n.e. Produkowano je w Południowych Włoszech, a ich najlepsze egzemplarze stworzono w rejonie Apulii, skąd najprawdopodobniej pochodzi wilanowski egzemplarz. Określa się je terminem „gnathia” pochodzącym od nazwy starożytnej miejscowości Gnathia (Egnazia), w której wiele z nich odnaleziono.

Agnieszka Żuber, na podstawie badań W. Dobrowolskiego

„Wazy Greckie Stanisława Kostki Potockiego”, Warszawa 2007.