![R/7117/ML Scena kąpieli na tle syntetycznego pejzażu. Na pierwszym planie akty dwu kobiet. Po lewej stojąca w kontrapoście, z uniesionymi do góry ramionami,
głowa przechylona w prawo, włosy spięte na karku, grecki profil. Przez lewe ramię przewieszona udrapowana tkanina. Po prawej siedząca kobieta w ujęciu od tyłu. Tułów 3/4 w lewo, głowa zwrócona w prawo, włosy upięte w kok, łokieć wsparty na kolanie. Obok, przy krawędzi pień drzewa. Fragment uciętej przy górnej krawędzi korony tworzy nad postaciami rodzaj baldachimu. W głębi szkicowo zaznaczone skupisko drzew i ukryty wśród nich budynek. Uproszczone, stylizowane formy określają szerokie smugi czarnego konturu, schematyczny modelunek wewnętrzny ożywiają płaskie plamy pastelowych kolorów.
sygn. oł. pod ryc.p.: WRoguski](/brepo/panel_repo/2023/11/28/lmxdfs/contain-360-1000-max-r-7117-ml-001.jpg)
Kąpiące się
lata 20. XX wieku
Muzeum Narodowe w Lublinie
Jest częścią kolekcji: Europejscy klasycy nowoczesności
Jan Szczepkowski w latach 1892–1896 uczęszczał do Szkoły Przemysłu Drzewnego w Zakopanem, następnie zapisał się do Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Do 1900 roku odwiedził tamtejsze pracownie Alfreda Dauna, Konstantego Laszczki i Jacka Malczewskiego. W latach 1904–1907 przebywał z kilkoma przerwami w Paryżu, zapoznając się z pracami Auguste’a Rodina i Antoine’a Bourdelle’a. Pierwszy etap twórczości, przypadający na okres 1900–1914, naznaczyły tendencje powszechne w dwóch towarzystwach – Polskiej Sztuki Stosowanej i Artystów Polskich „Sztuka”, do których Szczepkowski należał. Jednym z elementów programowych było tematyczne nawiązanie do rodzimej kultury ludowej, widoczne w gipsowej kompozycji Dziewki (1903) oraz pierwszej dużej realizacji architektonicznej – figurach chłopów zdobiących fasadę Domu Towarzystwa Rolniczego w Krakowie (1910). Bardziej uniwersalne treści przekazał rzeźbiarz w wazonie z kręgiem postaci zaprojektowanym dla wytwórni J. Niedźwiedzki i S-ka w Dębnikach, której kierownikiem działu ceramiki artystycznej Szczepkowski został jeszcze w czasie studiów. We wszystkich tych dziełach uwidoczniła się secesyjna estetyka bliska Laszczce, zaś w pracach z zakresu drobnego rzemiosła – także bezpośrednie nawiązania do wzorców francuskich. Waza o kształcie przypominającym klasyczny skyfos wyróżnia się pełnoplastyczną dekoracją w formie nagich, rodinowsko abstrahowanych kobiecych i męskich postaci, trzymających się za ręce i oplatających brzusiec zielono szkliwionego naczynia. Dwie z nich, umieszczone po przeciwległych stronach, tworzą pionowe uchwyty (imadła), odrywając korpusy od podłoża i pozostawiając na nim jakby krwawe zacieki. Sytuacja ta przypomina szaleńczy pląs na łące, słowiański korowód lub taniec starogrecki, które na Wschodzie i Zachodzie Europy fascynowały artystów od schyłku XIX wieku. W archaicznych fantazjach i rekonstrukcjach poszukiwali źródeł regeneracji nowoczesnej kultury, w której pączkowały nudyzm, wegetarianizm czy neopoganizm.
Szymon Piotr Kubiak
Autor / wytwórca
Wymiary
cały obiekt: wysokość: 24 cm, szerokość: 40.5 cm
Rodzaj obiektu
wazon, ceramika
Technika
farby naszkliwne
Tworzywo / materiał
fajans
Pochodzenie / sposób pozyskania
zakup
Czas powstania / datowanie
Miejsce powstania / znalezienia
Właściciel
Muzeum Narodowe w Szczecinie
Numer identyfikacyjny
Lokalizacja / status
lata 20. XX wieku
Muzeum Narodowe w Lublinie
1836
Muzeum Narodowe w Lublinie
1956
Muzeum Narodowe w Szczecinie
odkryj ten TEMAT
Muzeum Pałacu Króla Jana III w Wilanowie
odkryj tę ŚCIEŻKĘ
Ścieżka edukacyjna