treść serwisu

Tradycyjne rybołówstwo Muzeum Narodowe w Szczecinie

Zespół obiektów reprezentujących tradycyjne rybołówstwo indywidualne specyficzne dla dużych akwenów: Zalewu Szczecińskiego, jeziora Dąbie oraz wybrzeża Bałtyku, datowane od końca XIX w. do połowy wieku XX. Wśród nich charakterystyczne narzędzia kolne, pułapkowe, sietne, sprzęt pomocniczy i przeznaczony do transportu oraz narzędzia przeznaczone do połowów zimowych i innych zwierząt wodnych ( kraby, raki). W zespole także charakterystyczne w swej budowie skrzynie marynarskie z 2. połowy XIX wieku, które mieszkańcy Pomorza zabierali z sobą do pracy na morzu na statkach rybackich i handlowych.

Obiekty

0
pieśnia - Ujęcie z przodu. Wykonany techniką kowalską żelazny przebijak służący do wyrąbywania przerębli. Część pracująca długa, prosta o przekroju prostokątnym, ostro zakończona.  W górnej części przechodzi w szeroki poziomy pas, którego końce są zawinięte i skute ze sobą tworząc tuleję. W tulei za pomocą trzech śrub mocowana drewniana rączka zakończona gałką, u nasady której przywiązana jest pętla ze sznura konopnego.

Pieśnia

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

grzebień - Ujęcie z przodu. 26-zębna ość grzebieniasta, wykonana techniką kowalską. Ramie robocze płaskie, z jednego końca zagięte pod kątem 90 stopni (część ta ma formę zęba grubszego i dłuższego od pozostałych), w drugim końcu przechodzi w tuleję z dwoma pasami, służącą do osadzenia narzędzia na trzonku (trzonka brak). Na końcu każdego pasa otwór – jednego okrągły, drugiego – kwadratowy. Przy nasadzie tulei uszko wykonane z wygiętego w kształcie litery „U” pręta o okrągłym przekroju. Mocowane za pomocą nitu. Zęby mocowane w ramieniu, nierównej długości, ostro zakończone.  Ząb ósmy, licząc od uszka, przynitowany, długi.

Grzebień dwudziestosześciozębny

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

kłonia - Ujęcie tyłu w pionie. Nrzędzie pułapkowe zlożone z workowatej siatki rozpiętej na łukowato zagiętej ramie zakończonej trzonkiem.

Kłonia jednorękojeściowa

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

łódź rybacka - Ujęcie z przodu. Rybacka łódź klepkowa.

Łódź rybacka

nieznany

1930 — 1940

Muzeum Narodowe w Szczecinie

sztuczna przynęta (błyskawka) - Ujęcie przodu z góry. Sztuczna przynęta w kształcie rybki wycięta z cienkiej, cynowej blaszki. Lekko wypukła. W przedniej i tylnej części znajdują się okrągłe otwory, do których mocowane są: w przedniej – kółeczko na żyłkę, w tylnej – haczyk w postaci wykonanej z metalu trójramiennej kotwiczki z zadziorami.

Sztuczna przynęta (błyskawka)

nieznany

1. połowa XX wieku

Muzeum Narodowe w Szczecinie

krabon - Ujęcie prawej strony. Bezskrzydłowy, denny włoczek bez trzonka.

Krabon

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

szukarka do sieci - Ujęcie z przodu. Osadzony na długim trzonku lekko zagięty hak zakończony kulką. Narzędzie służące do przyciągania sieci pod lodem.

Szukarka do sieci

nieznany

1910 — 1930

Muzeum Narodowe w Szczecinie

narzędzie pomocnicze przy połowach zimowych - Ujęcie z przodu. Narzędzie do rąbania lodu o wąskim, osadzonym na długim trzonku, ostrzu.

Siekiera do rąbania lodu

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

wiersza bębenkowa - Ujęcie prawej strony skosem do przodu. Narzędzie pułapkowe w formie stożkowatego kosza z umieszczonym wewnątrz tzw. sercem w kształcie lejka.

Wiersza

nieznany

1960 — 1970

Muzeum Narodowe w Szczecinie

czerpak - Ujęcie lewej strony siatki w poziomie. Workowata siatka rozpięta na owalnej ramie z uchwytem.

Czerpak rybacki

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

narzędzie kolne - Ujęcie z przodu. Żelazne narzędzie do połowu węgorzy o formie wyposażonej w zęby kotwicy.

Kotwa

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

narzędzie kolne - Ujęcie z przodu. Ość jednozębna wyposażona w dwa dodatkowe, elastyczne ramiona służące do zagarniania ryby na ząb właściwy.

Bodarz

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

haczyki - 3 szt. - Ujęcie przodu haczyków z góry. Haczyk (3 szt.). Wyrób fabryczny, wykonany z mosiądzu.  Trzonek haczyka prosty, spłaszczony, bez dodatkowych zadziorów z niewielkim oczkiem, w którym mocowany jest wykonany ze skręconego drutu, przypon. Grot prosty (znajdujący się w jednej płaszczyźnie z trzonkiem), ze znajdującym się po jego wewnętrznej stronie zadziorem.

Trzy haczyki

nieznana

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Kosz do przenoszenia ryb - Ujęcie z przodu. Kosz do przenoszenia ryb o kształcie ściętego stożka z tylną ścianką prostą. Wykonany z dartych korzeni sosny techniką żeberkowo-krzyżową – sztywnych szkielet z tzw. żeberek jest gęsto opleciony giętkimi wiciami „osnowy”. Podstawa kosza wycięta z jednego kawałka drewna o grubości ok. 2 cm, półokrągła. Wzdłuż jej krawędzi biegnie szereg otworów, w które wchodzą żeberka. Ich wystające końce tworzą rodzaj krótkich nóżek. Dłuższe krawędzie tylnej ścianki stanowi wygięta w pałąk, wystająca poza górną krawędź kosza okorowana gałąź (uchwyt). Mocowana jest do podstawy za pomocą gwoździ.

Kosz do przenoszenia ryb

nieznany

około 1900

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Szelki do niewodu (3 szt.) - Ujęcie z przodu pierwszych szelek z góry. Sprzęt pomocniczy ułatwiający ręczne wybieranie niewodu. Składają się z: parcianego pasa, będącego częścią pracującą drewnianego orczyka oraz krótkiego sznura,  do którego przywiązany jest fragment rozwidlonej gałęzi. Pas wykonany jest z jednego kawałka materiału, zszytego maszynowo. Na jego końcach wszyte są drewienka o owalnym przekroju, przy których znajdują się wycięte w materiale otwory. W jednym z nich umieszczona jest niewielka, wykonana ze sznurka pętla, w drugim sznurek łączący pas z orczykiem. Orczyk lekko wygięty, przy jednym końcu zwężony, przy drugim mający wcięcie o nieregularnym kształcie. W środkowej jego części znajduje się otwór przez który przechodzi sznurek, do którego przywiązana jest gałąź. Szelki znakowane są wyciętym w drewnie, niezidentyfikowanym merkiem oraz inicjałami: WM.

Szelki do niewodu (3 sztuki)

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Kotewka - Ujęcie z przodu w pionie. Narzędzie pomocnicze niewielkich rozmiarów, wykonane techniką domową. Ołowiana tuleja osadzona na wykonanym z drewna, dość krótkim, prostym trzonku. W  górnej powierzchni trzonka płytkie nacięcie, poniżej niego elipsowaty otwór służący do przeciągania linki. W tulei mocowane dwa rzędy, odchodzących od niej promieniście, wygiętych ku górze metalowych gwoździ (łącznie 23 szt.). Niektóre z gwoździ pozbawione są główek.

Kotewka

nieznany

1901 — 1950

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Ość siedmiozębna - Ujęcie przodu z góry. Ość siedmiozębna wykonana z żelaza techniką kowalską. Kształtem przypomina widły z oplecionymi u nasady za pomocą metalowego drutu zębami. Oś narzędzia stanowi najkrótszy ząb, od którego pozostałe żeby rozchodzą się promieniście, przy czym każdy kolejny jest dłuższy od poprzedniego. Zęby zaopatrzone są w ostrza, z których jedynie ostrze środkowego zęba jest obustronne (ma kształt strzałki).  U nasady części pracującej znajduje się szpikulec, który wbijany był trzonek (trzonka brak) oraz okrągły otwór, ułatwiający umocowanie ości do drzewca przy pomocy gwoździa.

Ość siedmiozębna

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Ość dziewięciozębna kandelabrowa - Ujęcie z przodu w pionie. Ość dziewięciozębna, wykonana z kutego żelaza. Oś narzędzia stanowi ząb z trójkątnym grotem, zakończony oplecioną konopnym sznurkiem stożkowatą tuleją. W górnej części tulei dwa niewielkie, umieszczone naprzeciwlegle względem siebie otwory.  Ząb o zwężających się ku dołowi ściankach. W górnej i dolnej części mający przekrój prostokątny, w środkowej zbliżony do okrągłego. Blisko jego nasady znajdują się, na prostopadłych względem siebie ściankach, dwa przechodzące na wylot prostokątne otwory, w których mocowane są po dwie pary łukowato wygiętych ku dołowi ramion (pozostałych zębów) zakończonych pojedynczymi zadziorami (jednego zadziora brak). Ułożenie ramion nadaje narzędziu formę kandelabrową.

Ość dziewięciozębna kandelabrowa

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

harpun - Ujęcie z przodu w poziomie. Duży, wykonany z żelaza techniką kowalską harpun. Część pracująca łukowato wygięta, zaostrzona z przygwintowanym pojedynczym, ruchomym  zadziorem. Zakończona tuleją, w której osadzona była rękojeść (rękojeści brak).  Z tulei wyprowadzony krótki pas metalowy, do którego za pomocą trzech nitów, po zewnętrznej stronie, mocowany jest pas dłuższy. W tulei i w dłuższym pasie wycięte, znajdujące się na jednej linii, okrągłe otwory.

Harpun

nieznany

około 1900

Muzeum Narodowe w Szczecinie

ość grzebieniasta dwudziestodwuzębna - Ujęcie z przodu w poziomie. Ość grzebieniasta, dwudziestodwuzębna. Grzbiet drewniany (na końcu uszkodzony), płaski, lekko wygięty. Z nabitymi 21 żelaznymi zębami. Zęby ostro zakończone, ułożone naprzemiennie dłuższy – krótszy, połączone żelaznym drutem. Na przedniej części grzbietu nasadzony najgrubszy i najdłuższy, lekko wygięty ząb, służący do zagarniania ryb. W ok. 1/3 jego długości, otwór, przez który przechodzi drut, łączący go z pozostałymi zębami. W grzbiecie 3 niewielkie otwory.

Grzebień dwudziestodwuzębny

nieznany

1891 — 1910

Muzeum Narodowe w Szczecinie

Znaleziono 20 obiektów

Brak wyników

Może Cię również zainteresować:

Dodaj notatkę

Edytuj notatkę

0/500

Jakiś filtr
asd